KASIH BAPA SEPANJANG MASA,KASIH IBU MEMBAWA KE SYURGA
Lima puluh empat tahun dulu
Aku pun lahir
Ke dalam keluarga daif
Yang terwaris turun temurun.
Orang tuaku hanya tahu
Menoreh getah dikala pagi
Menanam padi sebelum senja.
Tidak pernah bersekolah mereka.
Orang tuaku sering memikir
Apakah aku ini anaknya
Akan terus mewarisi
Kejerihan hidup sepertinya juga?
Empat puluh empat tahun dulu
Usiaku baru sepuluh
Dan orang tuaku masih muda belia.
Berkata bapaku
Di kebun getah bukit Kepat:
“jika anakanda ingin hidup sempurna
Dan menjadi manusia berguna,
Tidak menorah getah seperti kami
Dan seluruh keluarga kita sepanjang masa,
Kau anakku mesti tekun belajar
Hingga sampai ke universiti.”
Budak kampong di usia seperti aku
Mengerti apa hal universiti?
Bapa hanya tahu
Universiti itu tempat berkumpul
Cerdik pandai dan manusia berguna
Tiga puluh empat tahun dulu
Aku pun menjejakkan kaki ke kampus universiti
Sebagai pelajar
Kononnya cerdik lagi pandai.
Orang tuaku yang masih menotreh getah
Lapang hati tiada terkira.
Tertepa di kepala satu harapan.
Kata bapa,mereka selalu mengirim doa
Agarku lekas jadi orang berguna.
Tiga puluh tahun dulu
Sampailah berita
Yang aku sudah lulus jadi doktor
Orang tuaku yang masih lagi menorah getah
Sujud syukur pada ilahi.
Tahulah mereka
Yang aku tak perlu lagi
Menjejak mereka menorah getah.
Orang tuaku sungguh bangga
Kerana pandai mendidik anak.
Enam belas tahun dulu
Ketika aku diangkat menjadi professor
Juga dekan fakulti
Bapa pun membungkus mata pisau torehnya
Dan ibu,mata ketam tuai padinya
Dengan secebis kain semutar bapa.
Lalu disangkutnya pisau dan ketam tuai
Pada paku di dinding dapur
Orang tuaku mengucapkan selamat tinggal
Pada kebun getah
Pada sawah padi,buat selamanya
Tiba-tiba
Segunung padah melanda tiba
Gelap malam pun turun
Menyerkup hidupku
Dengan gundah gulana.
Bumi kupijak rekah tanahnya
Aku pun jatuh ke perlembahan hina.
Di saat aku hilang maya
Kau datang, ayah bondaku.
Kau membawa secangkir air penawar tujuh warna
Dan sebatang dian yang bernyala.
Anakku,kalau rebah dirimu
Terlanggar batu,dan luka jari kakimu,
Kulit berlumur,darah pun menyembur,
Bangun kau anakku!
Bangun kau anakku!!
Jangan gentar kau pada batu.
Dengan tanganmu
Baling musuhmu itu sejauh mahu”
Kau pun basuh arang
Yang terconteng di mukaku.
Kau pulangkan maruahku
Yang telah sekian lama hilang.
Di cahaya dian,aku pun kembali berdiri
Mengukur diri.
Dua tahun lalu
Aku pun menjadi Timbalan Naib Canselor
Penjaga ank-anak watanku di Menara
Adaka;lanya aku bahagia melihat
Mereka berjaya,berakhlak mulia.
Adakalanya aku berduka,melihat mereka hilang punca.
Seminggu lalu
Ketika aku diangkat menjadi Naib Canselor
Air mataku menitis meniti pipi,perlahan
Tiada lagi tertahan.
Bagaimanakah akan ku ceritakanpada ayah bondaku,
Betapa sekian lama aku mengembara
Dalam keringat dan air mata
Berpayungkan doa mereka sepanjang masa,
Kemudian akhirnya
Sampai juga aku di muara?
Aku pun segera pulang ke tanah asal keturunanku
Di kesunyian kebun getah
Di tepian sawah
Ke rumah orang tuaku,si penoreh getah,si penanam padi:
Yang buta huruf sedari lahir
Yang buta angka sedari kecil
Tetapi yang cerah mata bagai bulan purnama
Yang terang hati bagaikan suria pagi
Kupulang ke rumah si buta
Yang ku panggil ibu dan bapaku.
Yang mengajarku:
Setajam-tajam mata pisau toreh mereka
Tajam lagi si mata pena
Kuziarahi orang tuaku
Yang semakin tua dimakan usia.
Kami menatap bersama
Pisau toreh ketam tuai di dinding yang kaya jasa
Yang masih berkelubung mata
Dengan kain semutar bapa.
Kata orang tuaku,dengan matanya tepat ke mukaku:
“Ceritakanlah pada anak-anakmu
Benarlah,kasih ayah sepanjang masa
Kasih ibu membawa ke syurga”
Ku cium tangan orang tuaku
Dengan hujan
Yang turun dari kelopak mataku
“Ayah dan bonda
Dian yang kau berikan padaku dulu
Sentiasa ku simpan rapi
Setiap kali malamku menjadi gelap
Dan anak-anakku menangis takutkan kegelapan,
Aku nyalakan dian pemberianmu itu
Pasti malam menjadi terang”
DI TULIS OLEH PROFESOR DR HASHIM YAACOB
NAIB CANSELOR UM
SEMPENA KEMASUKAN PELAJAR-PELAJAR BARU SESI 2004